Een Super Randonnée is een tocht van minimaal 600 km (max. 619 km) en met minimaal 10.000 meter hoogteverschil. Je kan vooraf kiezen om deze te rijden als Randonneur, de tijdslimiet is dan 60 uur. De andere mogelijkheid is om deze te volbrengen als Toerist dan is de minimale dag afstand 75 km. De Super Randonnée staat onder auspiciën van Audax Club Parisien. Deze tochten worden over de gehele wereld georganiseerd. De rijder moet zelf voorzienend zijn en kan deze tocht het gehele jaar door fietsen, mits de weersomstandigheden dit toe laat. Of je slaapt en waar je slaapt bepaal en organiseer je als rijder zelf. Als je de tocht volbrengt zal je naam worden opgenomen op de Erelijst, zonder tijdsvermelding, het is immers een prestatietocht en geen wedstrijd. Een Super Randonnée is een van de brevetten die gereden moet worden voor de erkenning Randonneur 10.000. Mocht je 10 (verschillende) van deze tochten volbrengen dan krijg je van de ACP een speciale medaille.

Nederland en bergen

In Nederland, of te wel de lage landen, waarbij circa 1/3 deel onder de zeespiegel ligt verwacht je geen klim tocht. Het laagste punt in Nederland is  -6,74 meter onder NAP, in Nieuwerkerk aan den IJssel, is dicht bij mijn huis. Als je echter naar het zuidelijke deel van Nederland afreist dan vind je de uitlopers van de Ardennen en Eiffel in het Limburgse Heuvelland. Climbfinder heeft in Nederland 562 beklimmingen in kaart gebracht met in totaal 4.322 hoogtemeters. Daarom is het vaak veel draaien en keren in Nederland om zoveel mogelijk beklimmingen op te doen. Echter 10.000 hoogtemeters is alleen te behalen als je rondjes zou rijden. Daarom brengen we ook een bezoek aan onze zuider- en oosterburen. We hebben in dit land wel fantasie, want we gebruiken de naam “Berg” al als er een molshoop is. Echte bergen zal je niet tegen komen, maar er zijn vele kuitenbijters die een indruk op je achterlaten.

Wielerstad Valkenburg

Deze Super Randonnée zal beginnen en eindigen in Wielerstad Valkenburg. Deze stad heeft het WK Wielrennen diverse keren mogen ontvangen (1938, 1948, 1979, 1998 en 2012) ook de Tour de France heeft hier 2 etappes gehad en de Vuelta heeft hier door heen gereden. Daarnaast is het de stad die met de Cauberg bepalend is voor de finale van de Amstel Gold Race. Ook is de Cauberg op het hoogste niveau aan veldrijden gedaan. Valkenburg heeft een treinstation, ligt aan de snelweg en ook is het vliegveld Maastricht-Aken in de nabijheid. Met slaapgelegenheid van Camping tot Hotel is er voor ieder wat van zijn gading die hier de dag voor vertrek al wil aankomen. De start is bij de Amstel Gold Race Xperience en ligt op circa 2 km vanaf de finish. Bij de Natuurlijk hebben ze ook wat te eten en drinken en kan je ondertussen historie van deze Nederlandse klassieker bezichtigen. Ook is er een tappunt zodat u vlak bij de ingang buiten uw bidons kan vullen.

Amstel

Gold

Race

Wielrennen

Wielrennen is een prachtige sport. De heroïek, historie en landschappen zijn een enorme inspiratiebron. Het kijken naar een wielerwedstrijd geeft een extra dimensie als je zelf daar ook tegen de elementen hebt gestreden. Ieder op zijn eigen niveau. Van veel klassiekers zijn er ook voor recreanten een eigen versie, tot aan de 1.220km lange Parijs-Brest-Parijs toe. De wielerklassiekers Amstel Gold Race en Luik Bastenaken Luik zijn dan ook een inspiratiebron geweest voor deze tocht. Maar ook indrukken uit ander tochten zoals de toerversie van de Waalse Pijl uit Spa, Vélomédiane Claudy Criquiélion hebben hun sporen achtergelaten. Ook de weergoden hebben hun invloed onderweg. Wie terugdenkt aan de met sneeuw geteisterde La Doyenne van 1980 gewonnen door Bernard Hinault zal diep ontzag hebben voor de slaven van de weg. Hieronder tref je een aantal winnaars aan van deze 2 klassiekers die tot de verbeelding hebben gesproken. Echter ook verhalen van achter uit het peloton, de lijdensweg en het gezwoeg om toch de finish te halen maakt dit een bijzondere sport.

Luik
-Bastenaken
-
Luik

MyBrevet

Onderweg

Vanwege het vele draaien en keren is het aanbevolen om te navigeren met een GPS systeem. Ook zal je een aantal keer een weg kruisen of een helling zowel beklimmen en afdalen. Het is dan ook van belang om de route goed te bestuderen. Naast de vereiste foto controles kunt u ook na afloop van de rit uw GPX of FIT bestand uploaden (of door een connectie met Strava) op onze pagina van mybrevet. Het voordeel hiervan is dat u onderweg geen doorkomst tijden hoeft te noteren. De afhandeling gaat daardoor digitaal, het geen u weer portokosten bespaart.

Hieronder tref je een impressie aan van wat je tijdens de tocht te wachten staat.

Etappe 1: Valkenburg – Château Beusdael 38,5 km 593m↑ 500m↓

Na de start bij de AGR Xperience rij je snel de stad uit.  De eerste klim is de Vauwersberg welke verstopt is achter de snelweg. Na 4km, waar de bocht naar rechts gaat, kan je een door bewoners geplaatst straatnaambordje zien “Hennie Kuiper Allee”. In 1982 sneed Hennie Kuiper hier de bocht of om weer terug te komen in de kopgroep van de AGR. Tegenwoordig staan er hekjes. Na de bekende Geulhemmersweg rijden we over de N590 waar de finishlijn ligt van diverse WK en AGR aankomsten. In 2019 werd na een zinderende finale de AGR beslist door Mathieu van der Poel. Ter ere van hem is de straat waar hij de forcing heeft gevoerd om weer terug te komen bij de koplopers hernoemt tot de Mathieu van der Poel Allee. Een mooie reden om hier nu overheen te rijden. Na de Mergelgroeve ’t Rooth volgen een aantal lichte klimmen die je voeren door Mheer en Noorbeek. In deze twee dorpen zie je naast de kerk een grote den op een kale stam. Deze mei den wordt volgens traditie twee weken na Pasen door de inwoners geplaatst ter ere van de Heilige Brigida. Dit stukje folklore dateert in Noorbeek uit 1634. Bij het uitrijden van Slenaken rij je de Loorberg op in tegenstelling tot de profs ga je na 600 meter linksaf de Rode Kruisweg op, steek een lichte versnelling wat dit “Kersenpad” is de eerste serieuze kuitenbijter. Na een afdaling naar het Belgische Teuven ga je langs het kasteel van Sinnich. Deze kasteelstraat is een mooie bosrijke klim en staat ook bekend als het Bovenste Bosch. In de afdaling zie je het kasteel Beusdael liggen en kan de foto camera in de aanslag komen.

Hennie Kuiper Allee

Etappe 2: Château Beusdael – 3-Landenpunt 16,7km 407m↑ 254m↓

In Sippenaeken fiets je langs het zuidelijkste punt van Nederland. Om dan linksaf het zuidelijkste buurtschap van Nederland in te rijden; Klein-Kuttingen. In het gehucht Camerig begint op basis van punten de zwaarste klim in Nederland. Na de afdaling is het direct rechtsaf na Kasteel Vaalsbroek (Bilderberg) en ga je over de enige Nederlandse erkende Pas,  Pas de Wolfhaag naar België. Via Belgische zijde zie je rechts van de weg het 3-landenpunt. Tot de eerste wereldoorlog was dit nog een 4-landenpunt. Neutraal Moresnet is nadien bij België gevoegd.

Etappe 3: 3-Landenpunt – Monument Jean Nelissen 15,1km 132m↑ 315m↓

Na het afdalen van de Vaalserberg ga je na de Landal Golfbaan direct rechts af een rustig landelijke weg op naar Holset. Waarbij kerk en kroeg de weg in balans houden en engeltjes onder moeders rok zitten. Na 2 kleine hobbeltjes is daar de gemiddeld steilste Nederlandse heuvel de Gulperberg. Deze ga je via de oostzijde partij geven. Jean Nelissen, een van Nederlands bekendste wielerverslaggevers heeft een monument gekregen op een plek met een schitterend uitzicht. Dus even doorbijten en je kan op het bankje bijkomen.

 

Naar de Kroeg

Etappe 4: Monument Jean Nelissen – Doodeman km 15,6km 254m↑ 290m↓

Een Nederlander zingt tijdens het volkslied: ♫Den Coninck van Hispangnien heb ick altijt gheeert♬. Dat is de reden om ook de andere kant van de Gulperberg op te gaan waar de Koning van Spanje ooit zijn kampement had opgeslagen. Daarna zie je Gulpen mooi in het dal liggen. Na het rondje kan je de de Neel nog een keer groeten en daal je weer af naar Partij. Buiten Wahlwiller ligt de Kruisberg met een piek van 16%. In Eys fiets je langs herberg Bie de Tantes. Normaal in Limburg voor mij tijd om mezelf te belonen met koffie en vlaai. Ze hebben een aantal fietsparkeerplaatsen inclusief fietssloten klaar hangen voor gebruik. Of je tijd hebt voor een bakkie zal je zelf moeten bepalen. Want om de hoek ligt de Eyserbosweg al op je te wachten. Dit is één van de zwaardere klimmen in Limburg. Als je hierover heen bent gereden begrijp je dat door de opvolging van dit soort klimmen in de finale van de AGR de beste rijders vooraan overblijven in de koers. Na kasteel Wijlre gaan we in Stokhem beginnen aan de Doodeman, de zwaardere maar minder bekende klim dan zijn broertje de Keutenberg. Onderweg vraag je jezelf af of deze naam op jou betrekking heeft. Maar na het steile stuk staat rechts achter de bosschage een gedenkkruis naar aanleiding van een ongeluk in 1906. En blijkt dat dit werkelijke reden is van de naam van deze klim. 

Filips II, Koning van Spanje (1527-1598)
Ter nagedachtenis van J.J. Bastings, beklimming Doodeman

Etappe 5: Doodeman – Keutenberg 14,5km 279m↑ 246m↓

Aan het einde van de uitloper van de Doodeman ga je linksaf en fiets je om de vierkants hoeve heen in het gehucht Berghof. Aan het einde van deze uitloper slaan we tijdens de eerste passage linksaf om weer te dalen naar richting de bierbrouwer in Wijlre. Via Elkenrade gaan je naar de lekker lopende Fromberg, die in etappes omhoog gaat In de afdaling goed opletten hoe de weg loopt en dan een kort herstel momentje. In Engwegen staat een waarschuwingsbord van 22%. Dus alvast een lichte versnelling kiezen is verstandig want het begin van de Keutenberg is pittig, de verzuring neem je de rest van de klim mee. Boven op het moment dat je het buurtschap Keutenberg willen uitfietsen is het weer tijd voor een foto.

Etappe 6:  Keutenberg – Heilig Hart beeld 27,6km 324m↑ 311m↓

Aan het einde van de uitloper mag je nu rechtsaf. Na IJzeren daal je de Sibbegrubbe af en volgt er een weerzien met Valkenburg. Nog niet te vroeg juichen bij het beeld La Victoire want je hebt nog zo’n 500km te gaan. Na de Goudsberg kom je uiteindelijk een keer in Kunrade. Hier begin je aan de rustig gelegen Wachelderberg. Het laatste stuk van de klim komt samen met de Bergseweg . Deze heuvel was het strijdtoneel van het WK’67 in Heerlen. Aan het einde van dit WK versloeg de jonge Eddy Merckx in de sprint Jan Janssen met een half wiel aan de finish. Na de beklimming van Hulsveld daal je af over de Sint Remigiusstraat. De profs gaan meestal hier naar boven gaan. Bij het Heilig Hart beeld kan je even tot bezinning komen voor dat aan de volgende etappe wordt begonnen.

Etappe 7: Heilig Hart beeld – Abdij Rolduc  12,5km 169m↑ 176m↓

Over de Oude Huls ga je weer naar boven. Daarna steek je door naar Kerkrade. Fiets je langs Gaia Zoo en Kasteel Erenstein naar de Toupsberg. Deze klim zat vroeger aan het begin van de AGR toen de start in Heerlen was (1971 t/m 1997). Via het Berenbos daal je over slecht wegdek af. Je schuurt nu tegen de grens met Duitsland aan. In het Duivels Bosch zit een kort steil stuk à 16%. Daarna zien je rechts door een hek abdij Rolduc liggen en is de fotocontrole al daar. De Abdij bied ook mogelijkheid om te overnachten en ze brouwen o.a. een smakelijk biertje. Mocht je tijd over hebben dan is het de moeite waard om de binnenplaats te aanschouwen. De Toupsberg en het Duivelse Bosch vormde ook het strijdtoneel tijdens het NK van 2012 en 2013,

Duivels Bosch

Etappe 8: Abdij Rolduc – Hoogste Punt van Nederland  21,9km 326m↑ 148m↓

In de Nieuwstraat liggen de huizen aan de linkerkant in Duitsland en rechts behoort nog tot Kerkrade. Om de route niet te lang te maken mag je nu door Duitsland in de richting van de agglomeratie Aken. Het zou zonde zijn om de Vetschauer Berg aan je voor bij te laten gaan. Om weer naar Nederland te komen moet je over een smal fietspad. Als je om de hekjes heen bent geslingerd ben je in Oud Lemiers. Holset is op papier de makkelijkste klim uit het rijtje en kom je weer in het gelijknamige dorp. De voet van de Vaalserberg is eveneens bekend terrein. De Pas van Wolfhaag laat je nu rechts liggen. Links staat de Delfts blauwe Jezus figuur op zijn Superman sokkel. Herinner je nog die lekker lopende afdaling van eerder op de dag? Bovenop is misschien nog een goed moment om de bidons nog te vullen bij een van de horeca gelegenheden. De grenspaal en vermelding hoogste punt liggen nu rechts van de weg.

Etappe 9: Hoogste Punt van Nederland – Signal de Botrange 44,1km 842m↑ 471m↓

Nu zal de Belgische zijde prettiger aanvoelen want deze hebben je nu in dalende lijn naar Gemmenich. Bij Moresnet ga je onder een 1200 meter lange spoorbrug door die hoog boven je uittorent. In Montzen gaan je voor het treinviaduct rechtsaf en begint de Kinkenweg. Het wegdek is niet overal evengoed zeker als het richting het steile stuk gaat door het bos. Na het bos kan je weer op adem komen. Vanaf Henri-Chapelle zijn het vooral de wat rustigere wegen die naar Eupen leiden. Eupen is de hoofdstad van het Duitstalige gedeelte van België. Ze hebben hier de steilste klim van België,  gemiddeld 19,1% over 260 meter genaamd de Edelstraße. Vanaf het voetbalstadion ga je naar de voet van de klim naar Baraque Michel. Deze 14km lange weg over de Hoge Venen kan wat druk zijn met autoverkeer. Daarna slaan we linksaf om het hoogste punt van België en deze tocht te bereiken, Signal de Botrange 694 meter. We zouden het als Nederlandse tocht de Cima Rooks kunnen noemen, als evenknie van de Cima Coppi in de Giro. De Cima Coppi geeft aan dat dit in de Giro d’Italia het hoogste punt is van de ronde, als eerbetoon aan Fausto Coppi. Steven Rooks is de enige Nederlandse winnaar van de Bolletjes trui in de Tour, en heeft zowel LBL als de Amstel gewonnen en was 2e op een WK.

Signal de Botrange 1993 6e Int. Eurotoer

Etappe 10: Signal de Botrange – Eselsturm, Castle Monschau 22,2km 129m↑ 393m↓

Het voordeel is dat als op het hoogste punt bent is dat de weg naar beneden gaat. Ik hoop dat u in het bezit bent van een geldig vervoersbewijs want vanaf Sourbrodt ga je linksaf per spoor verder. De oude treinbaan die Aken met noord Luxemburg verbond is omgetoverd tot een fietspad. Deze ligt in zijn geheel op het grondgebied van België. De berm kan dan onderweg Duits zijn. Het stijgingspercentage is beperkt tot 2%. Om een mooi fietspad goed te benutten is deze deze zowel op de heen als terugweg ingetekend. In Leykaul ga je de Vennbahn verlaten en zet je koers naar Monschau. Als je bovenkomt bij de vakantiehuizen “Traumblick” verkrijg je een mooi uitzicht over de stad. Daarna draai je de oude stadskern in over de Bergstraße en zet je de Eselsturm van de burcht Monschau op de foto.

Etappe 11: Eselsturm Castle Monschau – Eiserbachdam, Rurberg 25,6km 339m↑ 489m↓

Vanaf de Burcht voorzichtig afdalen over de kinderkopjes. Monschau kan vrij druk zijn met toeristen dus is het even de snelheid aanpassen hieraan. Maar de historische stad met zijn vakwerkhuisjes zijn de moeite waard. Via de Schleidener Straße klim je aan de andere kant uit het dal. Vanaf Widdau volg je rivier de Roer die zich hier door de noordelijke Eifel heen slingert. Uiteindelijk wordt de rivier opgevangen door de Paulushofdam, zodat aan de andere zijde het Roermeer wordt gevormd. Vlak voor deze dam draaien we linksaf de Eiserbachdam op. Het Eisermeer aan de linkerkant wordt gebruikt als drinkwaterreservoir. Midden op de dam is het een mooi moment om een vakantie-/controle foto te maken. 

Etappe 12: Eiserbachdam, Rurberg – les Etangs du Menhir 54,8km 776m↑ 727m↓

Via 7 haarspeldbochten ga je bijna 6km lang naar boven zonder grote extremen. Maar met een mooi uitzicht. Na Imgenbroich kan je misschien bij iemand anders jouw wagonnetje weer aanhaken op de Vennbahn. Je rijd nu 2km voorbij station Sourbrodt. Vergeet niet uit te checken en dan is het stuwmeer van Robertville nabij. Na een korte klim naar de woonkern met de toepasselijke naam Walk (Randonnée (Frans) -> Wandelen (Nederland); Walk (Engels) -> Wandelen (Nederlands)) is het 7km naar het in het dal gelegen Malmedy. Dan volgt de Route de Saint Vith een pittige kuitenbijter van een kilometer. Na Lasneville kan je een hengeltje uitgooien in de visvijver bij de menhir.

Etappe 13: les Etangs du Menhir – Ferme Libert 10,8km 337m↑ 164m↓

In een kort stukje krijg je te maken met twee heuvels. Je vangt meteen aan met de Côte de Ronxhi die terug voert naar Hédomont. Over de route de Floriheid kom je in Malmedy. Een wat grotere stad die weer de mogelijkheid bied om de rantsoenen aan te vullen. In 2017 en 2018 waren er grote wegwerkzaamheden rond Stavelot. De parcoursbouwer van LBL heeft toen de Ferme Libert ingepast in deze edities. De skilift bovenaan wordt nu door de Downhillers gebruikt in het bikepark. Een extra lift vanaf jouw kant had een aangename verwelkoming kunnen zijn.

Etappe 14: Ferme Libert – Le Pied Monty Panorama 64,1km 1.125m↑ 1.253m↓

Op weg naar Stavelot is er nog een uitstapje naar de Côte de Rivage. Deze brengt je naar de rand van het racecircuit van Spa-Francorcamps. Na de Côte d’Ammermont gaan je op de rotonde drie kwart en daal je de Haute Levee af om bij RAVeL 45 te komen. Dit is een weg voor langzaam, niet gemotoriseerd verkeer. Daardoor fiets je rustig bovenlangs van Stavelot naar Trois Point. In het centrum gaan je links en daarna direct rechts af. Zorg dat de versnelling goed staat want ook de Côte de Hézalles is zo’n klim waarbij je ervoor moet zorgen dat jouw wiel contact met de weg blijft houden. Over rustige wegen ga je naar het Plateau des Tailles. Het drukke wegenknooppunt bij Baraque Fraiture ligt ongeveer op een hoogte van 640 meter. In het dorpje Maboge begin je na het bruggetje aan de beklimming van de lokale muur. Deze klim, ook wel bekend als de Pied Monty. Dit is één van de beruchte beklimmingen in de Vélomédiane Claudy Criquiélion. Voordat je bovenaan rechtsaf gaat om de uitloper van de klim te volgen naar Hubermont. Mag je van je fiets af stappen om van het panorama te genieten.

Etappe 15: Le Pied Monty Panorama – Col de Haussire 12,2km 369m↑ 257m↓

Vanaf Hubermont is het een goed moment om te herstellen in de afdaling. Beneden ligt de toeristische stad la Roche en Ardennen met alle bijbehorende faciliteiten. Maar te zwaar tafelen is niet verstandig want naast de kerk begint de klim met de meeste klimpunten in België. De klim gaat als een drietrapsraket omhoog, want tot twee keer toe zit er een korte afdaling in. Na 4km bereik je uiteindelijk de top. Naast het bord Col de Haussire staat ook een eerbetoon aan de oud Wereld Kampioen Claude Criquiélion. Op het col bord staat “Cotacol 1e Difficulte”. Dit verwijst naar de Encyclopedie Cotacol met 1.000 hellingen van België. Deze is dankzij een hoop monnikenwerk van vele vrijwilligers tot stand gekomen in 1989. En hun methodes vormt de basis van de digitale info die we tegenwoordig tot onze beschikking hebben.

Nr. 1 Encyclopedie Cotacol

Etappe 16: Col de Haussire – Hodister 16,2km 292m↑ 388m↓

In de afdaling krijg je eerst een scherpe bocht naar rechts en daarna moeten we linksaf de N89 op dus matig je snelheid bijtijds. In de afdaling krijg je een waarschuwing voor een scherpe bocht naar links. Ter hoogte van de bocht is de afslag naar (de Côte de) Ciele. Bij Jupille ligt een brug om de Ourthe over te gaan. Via Warisy klimmen we naar Hodister. In Hodister woont een kunstenaar die afval weer hergebruikt in zijn kunstwerken. Het fotomoment bij de wegwijzers met de kerk op de achtergrond ligt aan dezelfde T-splitsing.

Etappe 17: Hodister – Côte de Stockeu 60,8km 1.074m↑ 1.100m↓

Nu 2/3 deel van de tocht erop zit ga je weer terug naar de andere kant van het plateau. Via de Côte de Beffe haak je halverwege in op de Côte de Dochamps. De Côte de Odeigne brengt je dicht naar de Baraque Fraiture. Na 9km over de N89 ga je in Joubiéval linksaf via Sart naar Goronne. Bij het binnenrijden van Vielsalm staat rechts de lokale heks. Dus gauw demarreren voordat ze u ook jou kan betoveren. In Grand Halleux begint bij de kerk de beklimming van de Côte de Wanne. Na de top zit er een paar scherpe bochten en na Wanneranval links aanhouden de afdaling volgen. Het wegdek in de afdaling is vrij slecht. In Stavelot is het meteen rechtsaf de Côte de Stockeu op. Aan het einde van het steile stuk staat Eddy Merckx al op je te wachten. Hij mag dan wel 525 wegwedstrijden hebben gewonnen, 2 veldritten en 98 baanwedstrijden. Maar geen SR! Maar als je jouw fiets bij hem op de foto zet ben je wel weer een stap dichter bij een Super Randonnée op jouw palmares.

Etappe 18: Côte de Stockeu – Ster 16,3km 1.125m↑ 1.253m↓

De profs slaan normaal linksaf, maar de top van de Stockeu ligt nog een kilometer verder. Na Hénumont ga je weer rechtsaf naar Wanneranval om zo de eerdere afdaling van de Wanne weer naar boven te klauteren. Bovenaan gekomen in Wanne ga je rechtsaf naar Trois Point. In Coo ga je voor het Café rechts, direct links en weer rechts de Thier de Coo op. Bij het overdekte houten bankje hou je op de splitsing links aan over de Chemin des Mazures. Het plaatsnaambord Stavelot is het begin van het dorpje Ster dat onder deze gemeente valt. Bij een zijstraat ligt een rotonde rechts van de weg met hierop een wegkruis.

Etappe 19: Ster – Côte de la Redoute  37,9km 504m↑ 1.015m↓

Vanaf Ster daal je af over Chemin du Renardmont, een weg voor lokaal bestemmingsverkeer naar de stad Stavelot zelf. Vanaf hier ga je nagenoeg het parcours volgen van LBL dat in 2016 werd gereden. De aftrap is met De Haute Levée een vrij drukke doorgaande weg. Na de afdaling naar Ruy volgt Le Rossier na de afdaling komen we in Spa, een plek waar water verkrijgbaar is. Althans je rijd langs een groot complex van dit bronwaterbedrijf. In westwaartse richting krijgen we dan de Maquisard en de Hautregard. Bovenaan bij deze beklimmingen staan tegenwoordig “Col” bordjes. Of deze nu officieel erkend zijn of dat is het een reclame uiting van het bureau de Toerisme kan ik nog niet bevestigen. De Côte de la Redoute is dan weer een klim met een grote reputatie. 

Etappe 20: Côte de la Redoute – Côte de la rue Naniot 33,5km 547m↑ 680m↓

Nu de laatste loodjes naar Luik. In Sprimont gaat de weg over de Côte du Hornay. Bij Méry ga je weer over de Ourthe en na de spoorwegovergang is daar de Côte de la Roche aux Faucons. Doordat de finish bij de profs is verlegd kregen de renners in 2020 daar de laatste mogelijkheid om heuvel op hun slag te slaan op de Valkenrots. Maar zoals eerder vermeld volg je de editie van 2016 en deze gaat naar de buitenwijk van Ans. De stedelijke omgeving van Luik is niet het mooiste gedeelte van de route maar je moet er wat voor over hebben. Gelukkig heeft de organisatie gekozen voor de Côte de Saint-Nicolas. Want parallel hieraan loopt de Vieux-Thier de Tilleur, die korter en dus ook steiler is. Alleen in 2016 besloot men de met Côte de la rue Naniot toe te voegen, zowaar een kasseien klim in LBL. Ze zijn gelukkig wel netjes geplaveid.

Etappe 21: Côte de la rue Naniot – Sint Pietersberg 39,2km 403m↑ 464m↓

Via een mooie asfalt afdaling is daar de voet van de Côte de Ans, de toenmalige slotklim. Helaas heb je geen afgezet parcours dus rij je netjes aan de rechter kant van de weg. Boven aangekomen gaan de profs naar links waar de finish lag vlak voor de oprit naar de snelweg. De winnaar van de winterse 2016 editie is de Nederlander Wout Poels. Na al die tijd door stedelijk gebied is het een verademing om na een spoor- en snelwegviaduct weer een landweg op te rijden. Je krijgt nog 2 korte steile klimmen in Heure-Le-Romain en vlak daarbuiten. De Hallembaye is een klim die in de historie onderdeel is geweest van zowel de AGR als LBL. Via de klim en daarna de afdaling van de Rue de Garage ga je met een brug over het Albertkanaal. Het sluizencomplex bij Ternaaien dat het kanaal met de Maas verbind. Na Petit-Lanaye verlaat je België en rij je Maastricht binnen. Na de ENSI fabriek gaan je de Sint Pietersberg op. Bovenaan bij het uitzichtplatform kan je een foto maken van de Mergelgroeve.

Etappe 22: Sint Pietersberg  – Cauberg 17,1km 229m↑ 172m↓

Over het oog van Sint Pieter daal je weer af naar Maastricht.  De Kennedybrug brengt ons over de Maas. Maar het duurt nog even voordat we de stad achter ons hebben gelaten. De klim Sint Joseph zorgt voor afscheiding van de drukkere weg ernaast. Daarna ga je naar Bemelen. Nu is het finale rijden. De Bemelerberg en Cauberg vormen tegenwoordig de finale van de AGR. En hebben ook diverse keren het strijdtoneel gevormd van een NK en WK. De Bemelerberg is niet extreem zwaar als je fris bent maar zoals vaak wordt meestal het verschil gemaakt in het open stuk stuk vals plat na de klim. Over de Daalhemmerweg rij je Valkenburg weer binnen. Echter op het Grendelplein beneden kan het druk zijn dus is de kans groot dat je vanuit stilstand aan de Cauberg mag beginnen. Zodra je onder de brug door bent is het einde in zicht. Bij het AGR bord kan je een foto maken zodra de klok in beeld is. Wil je tot aan de top van de Cauberg rijden deze ligt ter hoogte van de camping iets na de bocht. 

Powered By WordPress | LMS Academic